می کشم دست از مسلمانی مسیحا می شوم

ان قدر در کشتی عشقت نشینم روز و شب 

                                          یا به ساحل می رسم یا غرق دریا می شوم

هر که از کوچه تنهایی ما می گذرد به هوای هوسی هم که شده سرکی می کشد و می گذرد

ویرانه دل ماست که با هر نظر دوست              صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ریخت

بیش از همه کس گناه ما بود ولی                  ما را به محبت تو مهربان بخشیدند

سیب سرخی به من بخشید و رفت               ساقه سبز دلم را چید و رفت

عاشقی های  مرا  باور  نکرد                        عاقبت بر عشق من خندید و رفت

اشک در چشمان سبزم حلقه بست              بی مروت گریه ام را دید و رفت   

                                 باید از جان گذرد هر که شود عاشقشان

روز اول که سرشتند ز گل پیکرشان            

                                سنگی اندر گلشان بود همان شد دلشان

به خوبان دل سپردن کار سهل است               ز خوبان دل گرفتن کار ما نیست

اندر غم فراغت صدها کلنگ به قبرم          صدها کلنگ به قبرم اندر غم فراغت

سروده امیر حبیبی

دلم  دریا  شد و  دادم  به  دستت                مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

یعقوب نکرد از غم  نا دیدین یوسف           این گریه که دور از لب خندان تو کردم